Sitemap

yesterday

Liefde in de kunst / p.Art of our life

Liefde in de kunst / p.Art of our life
6 november t/m 20 december

Beeldende kunstenaars vinden elkaar, ook in de liefde. Maar zie je dat terug in het werk? Liefde in de kunst / p.Art of our life toont 80 werken van meer dan veertig kunstenaarskoppels. Heeft het samenzijn als koppel invloed op hun individuele werk? Zijn er relaties te vinden in de werkwijzen en de thema’s van de werken, of juist niet?

De tentoonstelling is het vervolg op de reizende tentoonstelling Liefde in de kunst van Museum Le Secet. Museum Le Secet is het initiatief van de in Zeeland woonachtige kunstenaar/curator Bianca Runge, een antwoord op de verschraling van de tentoonstellingsmogelijkheden die ons te wachten staan met de bezuinigingen op kunst en cultuur. Le Secet wil hiermee op een positieve manier een impuls geven aan het denken over actuele hedendaagse kunst. Samenwerken, uitwisselen en inspireren is het uitgangspunt. Relaties in de kunst zijn daarvan mooie voorbeelden.

Opening
De opening vindt plaats op zondag 6 novemeber om 16:00 uur
U bent van harte uitgenodigd hierbij aanwezig te zijn.
De tentoonstelling wordt geopend door Carlien Oudes, 
artistiek leider van ZomerExpo 2012 van Stichting ArtWorlds 
en het Gemeentemuseum Den Haag

Deelnemende kunstenaarsparen:
Danielle Lemaire & Jan van den Dobbelsteen

Simon Schrikker & Renie Spoelstra

Anne Wenzel & Eric Jan van de Geer

Alex Jacobs & Ellemieke Schoenmaker V & B

Thom Puckey & Elisabet Stienstra

Moritz Ebinger & Regula Maria Muller

Jeroen Kuster & Charlotte Schleiffert

Bart Benschop en Leontine Lieffering

Carel Lanters en Lee Eun Young

Conny Kuilboer en Ben Kruisdijk

Bianca Runge en Denz de Kroon

Karin van Pinxteren en Frank Havermans

MariaMaria

Toon Truyens en Jeanny Golembiewski

Gerard Groenewoud en Tilly Buij

Magdeleen van Eersel en Hein Verwer

Anke Land en Pier Pennings

Chris Baaten en Marianne Theunissen

Marije Vermeulen en Guido Nieuwendijk

Ewoud van Rijn en Karin de Jong

Jana van Meerveld en Ad de Jong

Marinus van Dijke en Teja van Hoften

Nicole Bianchet en Rem van den Bosch

Sander Jorn Vermeulen en Suzanne Bodde

Jeroen Doorenweerd en Ciel van Dooren

Tim Ernst en Rebecca Thomas (Du)

Axel Pahlavi and Florence Obrecht (Du)

Olaf Quantius en Indra (Du)

Frans van Tartwijk en Guda Koster.

Arjen Lancel en Maaike Visser

Eelco Brand en Denneke Kouters

Maarten Fleuren en Kitling Jordens

Marc Nagtzaam en Karin Herwegh

Peter Luining en Clary Stolte

Anya Janssen en Michel Boekhoudt

Frank Bezemer en Margriet Smulders

Trinette Ledelay en Casper Hoogzaad

Marcel Wesdorp en Sarah van der Pols

Winnie Teschmacher en Kim Zeegers

Erzsi Pennings en Pieter Wackers

Ellen Rodenberg en Maarten Schepers

Irem Kaneli en Stijn Smit

Harmen van der Tuin en Ineke van Harten

Stefanie Scholte en Erik-Jan Ligtvoet 

LIEFDE MET EEN GLAZEN OOG
Toespraak van Carlien Oudes, ter gelegenheid van de opening van de tentoonstelling ‘Liefde in de kunst/ p.Art of our life’, in P.ART of your life te Zwolle op 6 november 2011.

"Op weg naar de opening kreeg ik, als bij een speurtocht de aanwijzingen op mijn pad die me hebben begeleid tot nu. Vandaag zondag 6 november, de opening van de tentoonstelling liefdeskoppels in de kunst. De aanwijzigingen riepen vragen op als: Hoe ziet werkelijke liefde eruit, heeft het een vorm of materie nodig of is het een krachtige illusie?

De eerste aanwijzing begon exact een week geleden.
Zondag: mijn stiefvader Karel (en beste vriend) belandt op de hartbewaking van het AMC, een zaal vol mannen met kastjes op hun buik. Mannen ‘op leeftijd’ uit de streek Noord- Holland die een waarschuwing kregen dat hun meest vitale orgaan hapert. Tijdens het bezoekuur komen dan de vrouwen. Tenminste je gaat ervan uit dat de eigen echtgenote komt. Ik kwam voor Karel, ben niet zijn vrouw, maar dat zie je niet aan de buitenkant. 

“Mijn overbuurman gaat vreemd”, zei Karel. De overbuurman 47, 19 jaar getrouwd, 1 zoon, niet onaardig in elkaar gezet gezicht, rechthoekige bril donker haar en niet kaal. Zijn vrouw trof ik eerder bij bezoek. Vanwege gelijkenis was ik in de veronderstelling dat ze zijn zus was. Een vrouw zoals zo vele, doelmatig gekleed kort haar, rechthoekige bril, spijkerrok tot aan de knieën en hoge laarzen zonder hak. 

Nadat zij de hartbewaking had verlaten, kwam er een geheel andere vrouw en het gezicht van de man ging stralen. De andere vrouw liep weliswaar een beetje krom, maar gedroeg zich uitdagender, ze raakte hem bij gelegenheid aan, zoals tijdens het actief kijken naar infuusingangen of tijdens een nauwkeurige inspectie van zijn gebroken sleutelbeen. (Voor de goede orde de man was op de motor, kreeg een hartinfarct en werd vervolgens in het ziekenhuis wakker met een gebroken sleutelbeen, gekneusde ribben en naar het bleek een aangeboren hartafwijking). Toen Karel, tijdens mannenpraat, vroeg of hij een relatie met deze vrouw had, ontkende hij in eerste instantie.

Woensdag vroeg ik het hem, en gaf hij toe en grijnsde daarbij van oor tot oor. Zoooo verliefd! “Hoe los je dat nu op met je vrouw?” ‘Ik WEEEEET het niet; en hij lachte er nog erger bij. 
Ook dat is dus liefde. Is het tijdgebonden? Hoe gaat het nu met zijn vrouw, die in de veronderstelling leeft dat haar man bij haar hoort? Houdt zij nog wel van haar man en is dat niet een enorm stomme vraag? 
Is liefde illusie of werkelijkheid in bestaande vorm? En ik dacht na over de werkelijkheid van het liefhebben en de verbeelde beleving.

Volgende aanwijzing
Op vrijdagochtend 9 uur rende ik in Amsterdam met cultuurbijlage van NRC en mijn koffie naar de trein met bestemming Den Haag. Aangekomen in de overvolle coupé ging ik naast een vrouw zitten waarvan ik zag dat ze inmiddels wat los in haar vel zat, behoorlijk opgemaakt zodat het haar poriën accentueerde. Haar dunne haar was geblondeerd en haar hoofdhuid zichtbaar, dat camoufleerde ze door het te touperen. De vrouw was een telefoongesprek aan het voeren met de NS, ze had een kortingskaart besteld. 
“Doen jullie 10 dagen over een kaartje printen?” Ik keek haar aan en moest lachen. “Wat een leuke lach”, zei ze daarna. Ik was nieuwsgierig waarom ze een kortingskaart nodig had en waar ze naar toe ging. Dus vroeg ik, “ mag ik vragen wat voor werk u doet?, en terwijl ik haar aankeek viel het me op dat haar linker oog afweek. “Ja hoor “, zei ze, “ ik zit in de prostitutie”. “Hoe lang al?’ , “21 jaar en het was een bewuste keuze’. 
“Wat fantastisch!!”, zei ik, en onmiddellijk legde ik mijn krant weg. 

Ze vertelde over de mannen die op zondag met de fiets en al bij haar komen. Politici die alleen maar komen huilen. En mannen die panty's willen dragen. Toen ik aangaf er wat moeite mee te hebben als mijn man een prostituee zou bezoeken, vond ze dat uitermate bekrompen. “Zo erg was het toch allemaal niet,” “ik flirtte toch ook op straat?” Ze had me goed overtuigd en ze heeft ook eigenlijk gelijk. 
Die vrouw ziet een kant van mensen die ik niet tegenkom, weliswaar met haar ene glazen oog. Haar werkelijke oog had namelijk ze verloren bij de bushalte. Een stom ongeval, met klanten heeft ze nooit toestanden gehad. 

Gedurende het gesprek begon ze me lieverd en schat te noemen, dat voelde goed, ze verstond haar vak. En de mannen kwamen voor seks en voor haar warmte en liefde. Om bij haar de rauwe werkelijkheid te beleven en vervolgens weer in de droom van hun huwelijk te leven of is het juist andersom?

Wederom stelde ik me die vraag, wat is dan de werkelijke liefde? Welke vorm neemt die aan en wat is het geheim. Is het de tijdelijkheid of juist de onmogelijke hang naar eeuwig voortbestaan.

Ik nader mijn laatste aanwijzing, 

Het was zaterdag, gisteren. Ik was bij Karel, die inmiddels na een dotterbehandeling weer thuis is. Op de schoorsteen stond een Art-Deco prachtig monumentaal vormgegeven marmeren fotosokkel, daarin een fragiele glazen lijstje met een jeugdfoto van mijn man. De foto was recentelijk verplaatst van kast naar schoorsteen.

“Wil je de foto hebben”, vroeg Karel. En het monument met afbeelding van mijn eeuwige liefde staat nu op mijn kast. Ik hecht waarde aan die materie en moet het er mee doen. Mijn man bestaat niet meer. Aan mijn liefde ontbreekt de werkelijkheid. Wat voel ik dan?


En nu ben ik hier........:

Hier staat het werk in perspectief van 44 liefdeskoppels. En andermans boeken laten zich slecht lezen, geen idee hoe u op dit moment de liefde beleefd. Maar u geeft beiden wel vorm aan gevoel en maakt van illusie materie en andersom, de toverkracht van elke kunstenaar. 

Mijn aanwijzingen gaan over het verloop van de liefde en haar relatie tot de vorm, met een verleden een heden en een toekomst?

In het verleden bent u elkaar tegengekomen. Is het de herkenning die u aantrok of juist het verschil. Simon Schrikker schildert honden, geen vriendelijke maar, fysieke verschijningen op rooftocht, klaar om te verslinden. Hoe verhoudt zich dat tot de fijngevoelige romantische werken van Renie Spoelstra, waarin niets gebeurt en alles is?
Vult u elkaars ruimte op een prettige wijze? Spreekt u met elkaar in de taal van de liefde? Heeft u samen een mysterie en snapt u de codes. Werkt u samen, en verdraagt u elkander tijdens het werken? Allemaal vragen die in antwoord zullen wisselen. Beleeft u met elkaar werkelijkheid of deelt u elkanders droom?

De illusie is aantrekkelijk in het heden. Als kind was ik verliefd op John Lennon, op zijn stem en zijn liedjes met teksten als Imagine en Double fantasy. John lennon hield van Joko Ono. Het verhaal ging dat John een expositie in Londen bezocht, er stond een aantal mensen bij een trap, die ging ergens naar toe. Aan het eind van die trap lag: een appeltje! John vond die illusie prachtig en wilde stand te pede de kunstenaar leren kennen. Vervolgens werd een van de meest legendarische liefdeskoppels in de kunst een feit.
Is de liefde en het gebrek ervan dan het werkelijke leven? In de aankondiging staat dat deze tentoonstelling een regelrecht antwoord is op de huidige verharding ten opzichte van de kunst. Indirect een verharding ten opzichte van het leven. 
Ik heb weliswaar veel vragen maar geloof in attitude en verhulling, de beleving doet ons zinderen en ervaren. Mogelijk hebben we te veel liefde. In ons zit een werkelijke liefhebbende ziel, onze pit, de kern met uiterlijke kenmerken die de expressie weergeeft en het vermogen om te kunnen vormgeven. We worden verliefd op de vorm en houden van de kern. Zo ben ik verliefd op de prachtige schilderingen van Mucha en ik hou van de tot op het bot getekende werken van Egon Schiele. 
Tot slot, 
De liefde en de toekomst, een nog niet beleefde vorm en de werkelijke verwachting?

In de genoemde cyclus houdt de liefde in de huidige vorm op, maar begint ook altijd weer overnieuw, zoals wij mensen ook altijd weer overnieuw kunnen beginnen, zolang we leven." 

Life is heart

kaart_life_is_heartvrk-web

copyright Chris Baaten en Marianne Theunissen, 'Tafel en kast stapel' (videostill, 2007)

Persbericht

Duur: 04-19 tot 17-10-2011

Deelnemend kunstenaars: Arturo Hernández Alcázar (Mexico), Chris Baaten en Marianne Theunissen (NL), Bas Fontein (NL), Stephanie Jansen (NL), Olaf Mooij (NL), Harold Naaijer (Portugal), Sander Reijgers (NL), Rogier Roeters (NL), Michel van de Waart (NL).

Samenstelling: Stephanie Jansen

Opening met performance (Aurora Flan), tekst (Herman Zondag), muziek (Tamme DJ) en buffet: zondag 4 september vanaf 16.00 uur. DJ Tamme de Boer draait vinyl.

Finissage met performance door Bas Fontein en Michel van de Waart en kunstenaarsgesprek o.l.v Frank Koolen vindt plaats op zondag 16 oktober vanaf 16.00 uur.

Terwijl het klimaat voor kunst en cultuur in Nederland (en daarbuiten) onder het vriespunt daalt, werken kunstenaars gewoon verder in  hun atelier, studio of op locatie. Tien kunstenaars tonen de rafels, ongemakken, twijfels en onvolmaaktheden van het kunstenaarsbestaan,  waaruit momenten van grote schoonheid voortkomen.

Arturo Hernández Alcázar reflecteert met één van zijn ‘non-solid’ sculptures op zijn positie in de kunstmarkt. In zijn werk gebruikt hij krachten als oplossen, afbreken, verbranden en vernietigen als strategie om de werking van (maatschappelijke, politieke en economische) systemen bloot te leggen.Terwijl het klimaat voor kunst en cultuur in Nederland (en daarbuiten) onder het vriespunt daalt, werken kunstenaars gewoon verder in hun atelier, studio of op locatie. Tien kunstenaars tonen de rafels, ongemakken, twijfels en onvolmaaktheden van het kunstenaarsbestaan, waaruit momenten van grote schoonheid voortkomen.Finissage met performance door Bas Fontein en Michel van de Waart en kunstenaarsgesprek o.l.v Frank Koolen vindt plaats op zondag 16 oktober vanaf 16.00 uur.

Chris Baaten en Marianne Theunissen gaan in een installatie met video - ontstaan uit een fascinatie voor sinistere caféscènes uit speelfilms uit de jaren ’50 van de vorige eeuw - in op het (on)vermogen van het individu (of de kunstenaar) om zich op transparante wijze te verhouden tot zijn directe omgeving, met alle actoren die zich daarin bevinden (in het geval van de kunstenaar variërend van toeschouwers en politici tot andere kunstenaars en de kunsthistorie). In hun gezamenlijke werk (video’s, performances, installaties en tekeningen) onderzoeken Baaten en Theunissen de aanpassingsmogelijkheden van de mens en de fysieke weerstand van de dingen.

De tekstfragmenten van Bas Fontein zijn afkomstig uit de publicatie ‘Wat te doen’, een bundeling van de tips die hij in de afgelopen tien jaar kreeg als hij vertelde dat hij een beeldend kunstenaar is met een bijbaan. Conceptueel kunstenaar Bas Fontein neemt en verzamelt foto’s, schrijft korte verhalen, publiceert boeken en maakt tentoonstellingen en performances. De thematiek waarmee hij werkt benoemt hij als ‘afval van de waarneming’. Zo verzamelt hij tweedehands analoge camera’s waarin nog een fotorolletje zit van de vorige eigenaar; de rolletjes laat hij ontwikkelen en publiceert hij (zonder te selecteren) in kleine boekjes waarop je je kunt abonneren.

Het werk van Stephanie Jansen ontstaat vanuit een verlangen om toegang te krijgen tot de wereld van de voorwerpen, in de hoop een relatie te kunnen leggen tussen de fysieke ‘dingen’ om ons heen en de ‘dingen’ die ons bezig houden in ons hoofd, de thema’s, de issues, de levensvragen. In een serie zeefdrukken en een schilderij toont ze ‘objects for career suicide’.

De auto is het uitgangspunt voor het werk van Olaf Mooij. Herkenbaar of in geabstraheerde vorm, uitgevoerd in een diversiteit aan materialen zoals polyester, transparant rubber, giethars of bont, die allen met elkaar gemeen hebben dat ze de beelden tactiel maken. In drie vitrines toont hij werk dat voortkomt uit een belangstelling die in de ogen van de buitenwereld soms grenst aan een obsessie. “Ik heb een haat-liefdeverhouding met de automobiel. Als kind was al een enorme karrenbouwer. Maar motorinhoud of PK’s interesseren me niet. Ik haat het verkeer maar geniet van het rijden. In mijn werk is de auto een houvast maar ook tijdens mijn werk word ik de auto wel eens moe.”

Fotograaf Harold Naaijer verkent in zijn fotowerk de ‘zoekende mens’, de Homo Expectus. De mens die als een nomade van teleurstelling naar teleurstelling trekt, op zoek naar zelfs maar het begin van een antwoord. Voor Life is Heart maakte hij in een sinds de Anjerrevolutie verlaten gebouw op één van de heuvels van Lissabon een serie portretten van een jonge Spaanse actrice die zich op Facebook bekend maakt als Aurora Flan.

Sander Reijgers combineert in zijn werk uiteenlopende elementen, symbolen, objecten en materialen uit zijn leefomgeving, waarbij verschillende subculturen zijn belangstelling hebben, waaronder jeugd- en straatcultuur, seksindustrie, kunst en sport. Hiermee reageert hij op de ‘geconstrueerde’ mens en de sociale en culturele ideeën die hij tegenkomt.

Rogier Roeters toont (video)schetsen en onderzoeken die normaal gesproken binnen zijn atelier blijven. De schetsen zijn uitprobeersels en ideeën waarin hij altijd zelf figureert. In zijn werk geeft Roeters met een kinderlijk voorstellingsvermogen commentaar op de omgang tussen mensen. Daarbij maakt hij graag gebruik van zijn liefde voor de goocheltruc, waarin begrippen als waarheid, verwachting, illusie en mislukking een rol spelen.

Michel van de Waart maakt korte films, dia-installaties en gedichten. In samenwerking met Bas Fontein stelde hij een aantal performances samen, waarvan er vorig jaar een op het Flachland Fest in Berlijn te zien was. In de videoruimte toont hij een verzameling zwart-wit foto’s van landschappen uit de Tweede Wereldoorlog. De fascinatie voor de zichtbare en onzichtbare sporen van de oorlog in het landschap gaat hand in hand met het ongemakkelijke besef dat de foto’s zijn genomen door Duitse soldaten.

P.ART of your life
Baileystraat 11a
8013 RV Zwolle

Openingstijden: do-za van 13 tot 17 uur

t/f: +31(0)384607200
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
www.p.artofyourlife.nl

SITUATIONS

Recensie  Van Lucette ter Borg in NRC Handelsblad van donderdag 9 juni 2011

Koele precisie

Er is weinig dat ze doet verschillen van een voorwerp: Maria van Wijk (1960) en Maria Hopmans - sinds 1995 een kunstenaarsduo - staan, zitten, lopen. Hun lichaam, meestal op de rug gefotografeerd in een verstarde pose, bevindt zich op een weg, in het bos, aan de oever van een meer, op een rots aan zee. Er is één verschil: de lichamen hebben een gezicht, het gezicht heeft ogen, en die ogen kijken. De fotowerken van MariaMaria, zoals de twee zich noemen, zijn conceptueel. Alles in hun met koele precisie geënsceneerde beelden draait om positiebepaling, blik en perspectief – een idee dat je ook bij Nederlands beroemdste kunstenaar Stanley Brouwn tegenkomt. Toch zijn de foto’s van MariaMaria totaal anders: er is niets wetmatigs aan ze, hun landschappen met levende wezens stralen een soort beklemde schoonheid uit, mysterieus en dubbelzinnig.
Voor het eerst heeft het duo nu zelf een tentoonstelling ingericht met werk van kunstenaars die zich allemaal nadrukkelijk bezig houden met ‘situaties’ die veranderen al naar gelang het standpunt verandert. De tentoonstelling – in kunstenaarsinitiatief P.ART of your life, in Zwolle – is een bijna museale opstelling met suggestief videowerk (Maurice Bogaert, Justin Bennett), poëtische tekeningen (Dane Mitchell, Justin Bennett) en foto(installaties) (Charlott Markus en MariaMaria). Van hen is de Brit Justin Bennett de bekendste. Bennett brengt al jaren geluid in kaart. In Zwolle toont hij de associatieve videofilm Raw Material, waarin hij met behulp van simpele middelen - straatgeluiden uit verschillende steden en tekst geprojecteerd op groot scherm -  een waaier aan verhalen oproept. Geluiden van ijzer op ijzer, een deur die openslaat, voetstappen, het rumoer van een stad in de diepte – er verschijnen beelden op je netvlies, geuren dringen zich op, en de vraag wie de hoofdpersoon ‘J.’ uit de video is: ‘Justin’ of ‘Jij’?
Ook de Nederlander Maurice Bogaert is zo’n meester van suggestie. Bogaert toont met Thursday, May the 10th (2011) een wel heel bijzondere remake van een aflevering van de Nederlandse soap-serie Onderweg naar Morgen. Bogaert bouwde op schaal alle decors van de aflevering op die bewuste dag, de tiende mei, na. Hij analyseerde de camerastandpunten, wiste de acteurs uit de serie en monteerde dromerige muziek onder datgene wat restte. Het resultaat is vervreemdend. Er is niets dan de schoonheid van het decor: de kleuren, stippen en strepen, de potten en pollepels die hun functie hebben verloren nu er niemand meer in de buurt is om ze te gebruiken, de banken waar niemand nog een ruzie op uitvecht. Bogaert verdubbelt de leegte waarin Onderweg naar Morgen grossiert en keert haar om in een podium vol verbeelding.
••••
Lucette ter Borg
Situations – samenstelling MariaMaria: met MariaMaria, Justin Bennett, Maurice Bogaert, Charlott Markus en Dane Mitchell. T/m 16 juli. P.ART of your life, Baileystraat 11a, Zwolle. Do t/m za 13-17u. Inl 038-4607200 of www.partofyourlife.nl


5 juni t/m 16 juli 2011

Deelnemers: Justin Bennett (UK), Maurice Bogaert (NL), MariaMaria (NL), 
Charlott Markus (SE), Dane Mitchell (NZ).
Samenstelling: MariaMaria

Opening: zondag 5 juni 2011 om 16.00 uur

Openingsact: Fluxorgan 

Fluxorgan is een beat poetry-eenheid, een multimedia samenwerking tussen kunstenaars Joost II Sickenga en Ricky Schouten (aka djRrrong)

‘Situations’ toont foto’s, installaties, video’s, geluid en tekeningen welke zijn ontstaan vanuit de ideevorming ofwel het concept, de omgeving, de gebeurtenis en of de uitvoering. ‘Situations’ bevraagt het reële van de realiteit.
In de groepstentoonstelling ‘situations’ zijn diverse geënsceneerde scènes te zien waarbij de beeldend kunstenaars de door hen gekozen locatie of ruimte aan een onderzoek onderwerpen. Dit leidt tot een interventie, een actie of performance welke gevangen wordt in diverse beelden en geluiden. De kunstenaars maken gebruik van elementen die voorkomen in theater of film, waarbij zij nauwkeurig selecteren, weglaten en benadrukken. Maar ook het medium wat zij bij de totstandkoming van hun werk inzetten vormt een research op zich. Vooral de samenhang tussen ruimte, object en publiek en de invloed die deze op elkaar hebben spelen een belangrijke rol. De situaties spelen een spel met de visie van de beschouwer en diens ingenomen gezichtspunt. Geeft ‘Situations’ een visie van Links, gezien vanuit een Nederlandse zaal of is het toch Stage-left, bezien als acteur vanaf een Engels podium?

Justin Bennett creëert een alternatieve ruimte door middel van geluid en visuele media met als belangrijkste inspiratiebron onze stedelijke omgeving op elk niveau van detail. Hij ontwikkelt in deze de wederkerigheid van muziek en architectuur, en geluid en beeld. In de video ‘Raw Materials’ roepen geluiden uit het archief van de ikfiguur ‘J.’ herinneringen op welke langzaam geopenbaard worden middels een getypte brief op het scherm. Het verhaal dat zich in diverse steden, locaties en tijden afspeelt verandert in een persoonlijke biecht: wordt het archief gerechtelijk bewijsmateriaal? De tekening ‘Chipka (Overlay)’ is gebaseerd op de stadsplattegrond van de Oost-Vlaamse gemeente Aalst en de fabrieken op het eiland Chipka. Stad en fabriek, weergegeven op verschillende schalen, smelten samen tot één grote machine.


Maurice Bogaert maakt gebruikt van theaterelementen om de grens tussen fictie en werkelijkheid te verkennen. Zo is ‘Thursday May 10th’ een remake van de één na laatste aflevering van de Nederlandse soap 'Onderweg Naar Morgen'. Voor deze video-installatie maakte Bogaert schaalmodellen van alle sets die in de aflevering van 10 mei 2007 verschenen. Deze gereconstrueerde sets werden vervolgens gebruikt om een remake van de originele aflevering te maken, met precies dezelfde camera bewegingen als in het origineel. Door de afwezigheid van acteurs, plot en narratief wordt de aandacht gevestigd op de wijze waarop alledaagsheid via interieurs en objecten filmisch geënsceneerd wordt.

MariaMaria gaan bij de serie diptieken ‘Position’ en ‘Scene’ uit van de herinnering aan een eerder beleefd moment. Zij reconstrueren vanuit het geheugen minutieus een evenbeeld. Door de herhaling wordt het moment benadrukt, een opnieuw beleven en interpreteren van de ervaring. De door het kunstenaarsduo zelf vanaf statief gefotografeerde performances zonder publiek, tonen scènes, situaties uit het leven, ‘déjà vu’s’ en hoe twee mensfiguren zich tot deze omgevingen en tot elkaar verhouden. Een genereren van ruimte voor reflectie. Een onderzoek middels het medium fotografie waarbij de nadruk ligt op anonieme locaties en de dubbelrol die de kunstenaars vervullen van fotograaf en model. De keuze voor de analoge fotocamera geladen met film daagt hen in deze uit tot een conceptuele manier van werken.

Charlott Markus construeert in ‘Behind The Scene’ stillevens en composities van verlaten ruimtes en achtergebleven en weggegooide objecten. Door gebruik te maken van de geschiedenis en de context van de ruimtes of voorwerpen, creëert Markus de fundamenten voor een nieuw verhaal of toneelstuk. Een spel met verschillende rollen en functies. De serie ‘PlayOfficePlay’ is in een studio van het Nederlandse ontwerpersduo Attak tot stand gekomen. Haar fotografische verhaal laat het ontvluchten van een kantoor zien. De abstracte landschappen en scènes worden gevormd door verlaten en vergeten voorwerpen, in combinatie met nieuwe en gebruikte voorwerpen. ‘Pygmalion’ betreedt als foto-installatie fysiek de ruimte en toont de toeschouwer een binnen- en buitenkant. 

Dane Mitchell werkt met immateriële materialen en krachten als stof, geur en licht om de aanwezigheid van geesten en de dynamiek van menselijke interactie weer te geven. Zijn werk gaat vaak gepaard met intensief onderzoek en samenwerking met specialisten waaronder Franse parfumeurs, glasblazers en spirituele mediums. Mitchell bakent ruimtes af voor het publiek om het occulte en niet zichtbare de ruimte te bieden of hij laat in een aantal delicate glasobjecten geheime spreuken huizen. Voor de serie ‘Whispered Secrets’, bestaande uit vijf tekeningen van A4 sjablonen, fluisterde hij geheime spreuken rechtstreeks op het papier. Het enige bewijs van deze verborgen actie vormen de vage vlekken in het midden van de pagina, waar de mond woorden in onbekende vorm uitsprak.


P.ART of your life is open van donderdag t/m zaterdag van 13.00 – 17.00 uur


Met dank aan Brouwers Accountants, Gemeente Zwolle en het Tijl Fonds

Rob van de Werdt

P1400636
P1400637
P1400641
P1400643
P1400789
P1400791
P1400792
P1400793
P1400798
P1400800
P1400803
P1400806
P1400808
P1400810
P1400812

Invitation-P.ART

DOLEN 2 Kunstenaarsgesprek 26 maart

Op zaterdag 26 maart 2011 vindt in P.ART of your life een kunstenaarsgesprek plaats o.l.v. Albert van der Weide.

Aanvang: 16.00 uur

U bent van harte uitgenodigd om dit gesprek bij te komen wonen. Geert Bartelink, Tabitha Brouwer, Mariëtte Linders en Marisa Rappard, spreken met Albert van der Weide aan de hand van een aantal thema's over hun DOLEN project.
Dit is tevens de laatste dag van de tentoonstelling.

Thema's die worden besproken:
- Originaliteit (gebruik van elkaars motieven, andermans motieven) 
- Authenticiteit versus individualiteit; 
- De toeschouwer/ kunstenaar zelf/ collegakunstenaar heeft moeite met een onduidelijk auteursschap?

In P.ART of your life presenteren zij hun werk onder de titel Dolen 2. Dit begrip is een goede beschrijving voor niet alleen de inhoud van hun werk, maar ook voor de manier van werken en hun houding daarin. 
Als kunstenaar bevinden zij zich in een zee van informatie, waar ze ons al spoorzoekend een weg door banen. Wat voor de toeschouwer resteert, zijn de sporen van dit dolende proces in de vorm van (meestal) tekeningen en schilderijen.
Hun werk toont een ogenschijnlijk verleidelijke wereld. Door het ambachtelijk gebruik van klassieke materialen als potlood en verf en een op afstand lieflijk ogende sfeer, lokken zij de kijker het beeld in. Daar aangekomen wachten de toeschouwer echter verwarrende taferelen.

De eerste DOLEN-presentatie (ook namens P.ART of your life) tijdens Kunstvlaai 2010 was gericht op het onderzoeken van onderlinge overeenkomsten en tegenstellingen in hun werk.
In DOLEN 2 verbreden zij hun blik door beelden van Chris Baaten en foto’s van Bernice Siewe aan de presentatie toe te voegen. Tevens zijn de vier initiators de confrontatie met elkaar aangegaan door rechtstreeks op de wanden hun werk te maken en in elkaar over te laten lopen cq op elkaar te laten aansluiten tot een locatiespecifiek totaalpresentatie.


DOLEN 2 is nog tot en met 26 maart 2011 te bezoeken op don t/m zat van 13.00 tot 17.00 uur of op afspraak.

 

 

Dolen2-web-1

P1390354
P1390352
P1390349
P1390348

Klik op lees meer om foto's te bekijken van het opbouwproces

TODAY WAS A GOOD DAY - Finissage


Peter-Stel-Finissage-web

 

Tot en met 16 januari is de tentoonstelling 'Today was a good day' van Peter Stel, nog te zien in de ruimte van P.art of your life in Zwolle. Na een werkperiode van een maand, en een voorraad van plannen voor sculpturale werken en transformaties van de ruimte heeft Stel uiteindelijk de radicale keuze gemaakt om voor het eerst een selectie uit zijn foto's te tonen. Dit heeft hij gedaan middels een zorgvuldig op de ruimte en het aanwezige licht gebaseerde installatie. Een drietal tafels in de kleurstelling van de ruimte doorkruisen in lijn de vierkante ruimte. Op de tafels liggen fotografische observaties als spreadsheets uitgestald, die de bezoeker uitdagen actief rond te lopen en in te zoomen op deze 'objecten'. Op de twee tegenoverliggende wanden vormt het werk ' FINISH THAT THOUGHT' (2010) een reflecterende horizon. die de aanwezigheid van de rond dwalende kijker in de ruimte nog eens accentueert als 'object van observatie'. De compacte videoprojectie 'BEHIND THE TRUTH' (2010) op de rechterwand, legt een link naar de fotoserie 'AMPUTATED TRUCKS' waarvan op de zitbankjes een stapel fotoprints ter inzage liggen. Naast een grote print uit de fotoserie 'MONUMENTAL MOMENTS', toont Peter Stel in de videoruimte het werk 'NIGHTPORTER'. Een hallucinerende videoloop gebaseerd op een publiek werk wat hij eerder maakte voor het Arboretum van Wageningen, die de vraag oproept of je als toeschouwer nu kijkt naar een ingreep in een rustiek boslandschap of een vakkundig gemaakt decor voor een amusementsprogramma

Voor meer informatie :

 

Pim Trooster . 31 6 51 53 77 91

Peter Stel      . 31 6 26 85 08 65

 

PeterStel-opening-part-1

 

 

 

Peter-Stel-detail-foto

 

PeterStel-overview

 

Peter-Stel-KING


 

 

 

 

 

 

 

 

 

facebooklinkedinflickrtwitter

i.s.m. "IP" & "RR"

Powered by Woosh! Webdesign